Στ’ αχνάρια του άγνωστου μέσα μας

Η γνωριμία μας με το βαθύτερο εσωτερικό μέσα μας είναι πόθος, είναι στόχος, είναι πορεία αέναη. Είναι η προσέγγισή μας στο έκπαγλο φως της ψαγμένης σοφίας. Συνειδητή, συνεπής και τεθλασμένη πορεία κόντρα σε θύελλες και καιρούς αιμοβόρους.
Με ανοιχτή ακοή, με ευρύχωρη σκέψη και με οξύνοια όραση. 

Τάκης Τσαντήλας 

Αναστοχασμός

Ποίηση είναι εκείνη η γλαυκή και ασίγαστη φλόγα που μαίνεται μέσα μας και σμίγει ενίοτε με την έντονη κι εναργής επιθυμία να σπάσουμε κάθε τι που μας κρατάει όμηρους στο μηδέν και στο τίποτα, σε μια αισχρή και άχαρη επανάληψη των ίδιων πληκτικών πραγμάτων που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη ζωή. 
Που μας καλεί σε μετωπική σύγκρουση με κάθε τι που παραλύει κάθε δημιουργική δύναμη που εκδηλώνεται με την τέχνη, τον έρωτα, την επικοινωνία, την απλή και συνάμα πολύμορφη εκείνη ζωή που στο βάθος, στο πλάτος, στο εύρος της συναντάμε το χαμόγελο, τη χαρά, τη μελωδία, την αστροφεγγιά. 
Το καθαρό βλέμμα και το ανάλαφρο άγγιγμα που διεγείρει, εξεγείρει κι εξυψώνει. 
Που μας απελευθερώνει από το μουντό και αναίσχυντο μικροαστικό μας εγώ.. 


Τάκης Τσαντήλας  

Το ανθάκι της ουτοπίας

Ανάμεσα στην ερμητική σιωπή και στην ακατάσχετη φλυαρία υπάρχει ο δημιουργικός λόγος. Ο ποιητικός λόγος. 
Ανάμεσα στην δυσφορία του καύσωνα και στην μελαγχολία της συννεφιάς υπάρχει το εαρινό γλυκοχάραμα. Με ό,τι αυτό συμβολίζει και σηματοδοτεί. 
Η μελαγχολικά αισιόδοξη ματιά του εμείς που τα διεκδικούμε και τα θέλουμε όλα. Ποτίζοντας με συνέπεια το ανθάκι της ουτοπίας.


Τάκης Τσαντήλας

Πληρότητα

Η αληθινή ζωή 
δεν εδράζεται στα εφήμερα 
αλλά σε μια πληρότητα μέσα μας 
που μας γεμίζει 
και μας γαληνεύει. 


Τάκης Τσαντήλας 

Ανάγνωση (Σεπτά κι ανερυθρίαστα)

Οι λέξεις μας γέννηση, οι λέξεις μας έρωτας, οι λέξεις μας θάνατος. 
Με το δικό τους φορτίο, το δικό τους χρώμα το δικό τους ερέθισμα, όπου ανάλογα με το πώς τις αγγίζουμε μπορούν να μας απογειώσουν ή να μας καταβυθίσουν. 
Άλλοτε νωρίς άλλοτε αργά οι λέξεις φτάνουν πάντοτε στο ερημοκλήσι της ψυχής μέσα από ένα πλήθος αιτιών, αφορμών, αναγκών και προ(σ)κλήσεων. 
Ο τρόπος δε που οφείλουμε να τις προβάλουμε δεν μπορεί να είναι άλλος παρά ωσάν να γνωρίζουμε βαθιά, βαθύτατα πως δεν μας ανήκουν.
Γενναιόδωρα πάντα κι απερίφραστα. 
Ως σεπτά κι ανερυθρίαστα ποιήματα. 


Τάκης Τσαντήλας 

Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων (Της ροής και της τέφρας)

Πάνω απ’ το σκοτάδι είναι ο λόγος 
Τα άνθη της ροής και της τέφρας 
Η αγάπη που δεν χάθηκε 
Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων. 


Τάκης Τσαντήλας 

Οδός μοναξιάς

Οδός μοναξιάς δεν υφίσταται. 
Υφίσταται μόνο η εγωκεντρική και ανεξήγητη ενίοτε επιμονή μας να υψώνουμε τείχη τριγύρω μας, αποδιώχνοντας έτσι τον αέρα, το λόγο, το φως. 
Η εμμονή μας να μη θέλουμε να συνομιλήσουμε με το αυτονόητο και να μην τολμούμε να δούμε το προφανές. 


Τάκης Τσαντήλας 

Η ποίηση των πραγμάτων

Δεν αρκούν οι λέξεις για την αγάπη. 
Χρειάζεται να δηλώνεται κι έμπρακτα. 
Μ' εκείνα τα ανάλαφρα αγγίσματα που ψηλώνουν το μπόι της, έτσι που να βλέπεις, να νιώθεις, να πράττεις αλλιώς. 
Είναι η έμφαση στα μικρά και ασήμαντα που τα κάνει μεγάλα κι ευφρόσυνα. 
Η ποίηση των πραγμάτων, η μουσική των θαυμάτων, η χορογραφία ηδονών κι αισθήσεων. 
Ο καταιγισμός φωτός απέναντι στο τίποτα που τόσο βάναυσα μας περιβάλλει. 


Τάκης Τσαντήλας 

Γνωσιακός πλούτος

Ο γνωσιακός πλούτος κρύβεται στα απλά και απέριττα. 
Στα λιτά κι ουσιώδη. 
Στη στάση και θέση ζωής που μας εμβολιάζει με ανάσες στιλπνές, ζωτικές, ανατάσιμες. 
Η προσέγγιση μας στο φως προϋποθέτει βεβαίως καλή όραση. 
Ωστόσο, δεν αρκεί να βλέπεις απλά με το μάτι, πρέπει να δύνασαι να βλέπεις και μεσ' απ' αυτό. 


Τάκης Τσαντήλας 

Η διεκδίκηση του αυτονόητου

"Σημασία έχει να είσαι Άνθρωπός". 
Να παραμένεις Άνθρωπος. 
Να διεκδικείς κάθε φορά τον αυτονόητο ανθρωπισμό σου ως πυρά ακάθιστη που αναδίδει αγάπη κι ελπίδα απέναντι στη σιωπή και το φόβο. 
Να κατανοείς τους καιρούς όχι με παθητική στωικότητα αλλά με δημιουργική ανυπακοή κι αμφισβήτηση. 
Να κεντρίζεις την ιστορία με θύμησες από το μέλλον. 
Να μην φτάσεις ποτέ στο σημείο να πεις: "Προσπαθώντας να αλλάξω τον κόσμο ποδοπάτησα τον διπλανό μου". 
Να λες, σ' αγαπάω και να το εννοείς. 


Τάκης Τσαντήλας 

Δημιουργική αρετή

Η υποταγή είναι η βαθιά περιφρόνηση του ανθρώπου προς το πάθος, το λάθος, τα ποιήματα. Η ακινησία που στερεί απ' τα θαύματα την πραγμάτωσή τους.
Και ναι! Η δημιουργική ανυπακοή και η ενεργητική αντίσταση είναι η ύψιστη αρετή απέναντι στη σύληση των ονείρων (μας). 


Τάκης Τσαντήλας 

Να γαληνεύεις σαν βροχή

"Μην αφήνεις αυτό που σε «τρώει» να χορτάσει".
Να διεκδικείς τη στιγμή, την κάθε στιγμή ως να είναι η τελευταία.
Με ψυχραιμία, με σύνεση μα και με αποφασιστικότητα.
Να ορίζεις τα θέλω σου όπως προστάζει ο νους, η ψυχή και το σώμα.
Να ανυψώνεσαι σαν φως, να εξεγείρεσαι σαν φλόγα, να ανασαίνεις σαν άνεμος, να γαληνεύεις σαν βροχή. 
Ο λόγος, το βλέμμα, το φιλί και το χάδι είναι ο καθρέφτης του καθενός/καθεμιάς μας.
Ο τρόπος δε που τα εκφράζουμε, αποτυπώνει και το μέγεθος, το βάθος, το εύρος της αγάπης που τρέφουμε για εμάς, για τους άλλους, για τα πράγματα, για τη ζωή. 


Τάκης Τσαντήλας 

Η μουσική των χρωμάτων

Η περπατησιά της ζωής δεν είναι μονοδιάστατη. 
Κυλά ακανόνιστα με βήματα και με κύματα. 
Με φόντο τη μνήμη, την αίσθηση και την παραίσθηση. 
Την ευαισθησία, την άποψη, την συναισθηματική φόρτιση. 
Ανταμώνει συχνά με τη διάπυρη επιθυμία και την προσμονή της αυγής που θα φωτίσει και θ' αλλάξει τον κόσμο. 
Με την πλάνη μας - γοητευτική και επίμονη - πως η έφοδος στον ουρανό των ονείρων μας είναι εφικτή εδώ και τώρα. 
Με την ποίηση των θαυμάτων και την μουσική των χρωμάτων. 


Τάκης Τσαντήλας 

Κατανυκτικά

Το φως αναπλάθεται κάθε φορά μέσα μας. Όσο εμείς ξεμακραίνουμε τόσο αυτό πλησιάζει. Περνώντας μέσ' απ' την πύλη της νύχτας μας. 
Αθόρυβα, μυστικά, κατανυκτικά. 
Με τον λόγο απέκδυτο και τη μνήμη παρούσα. 


Τάκης Τσαντήλας 

Επιστροφή

Ακόμα κι αν κάποιο αδέξιο χέρι μας σπρώξει με ορμή στο γκρεμό, εμείς οφείλουμε να νικήσουμε το νόμο της βαρύτητας, να αναστρέψουμε την καθοδική και θανατηφόρα πορεία μας και με έφοδο προς το φως να επιστρέψουμε περιχαρείς στη ζωή. 
Έτσι θαρρώ πως ορίζεται το πάθος μας προς αυτή. 


Τάκης Τσαντήλας 

Το διάφανο του φωτός και του αέρα

Όταν η αλήθεια απογυμνώνεται μπροστά στον καθρέφτη του νου μας, τότε και η σιωπή πρέπει να αποτυπώνεται ανάλογα και να εναρμονίζεται με την γυμνή μας αλήθεια. 
Οι λέξεις είναι σαν αναπάντεχα κύματα. Πότε μας θάλπουν και πότε μας πνίγουν. Και το σκοτάδι μας βοηθά να αισθανθούμε και να εκτιμήσουμε το διάφανο του φωτός και του αέρα. 
Εκεί που ενεδρεύει το άφθαρτο, το αδιόρατο, το αναδυόμενο. 


Τάκης Τσαντήλας 

Συγκατοίκηση με την ποίηση

Είναι ευλογία να προσφέρουμε στον πλησίον μας το πρόθυμο χέρι μας, τον παυσίλυπο λόγο μας, την απερίφραχτη αγκαλιά μας. 
Να λοιπόν ένας πρόδηλος λόγος γιατί πρέπει να είμαστε ευμενείς με την ποίηση. Να συνάπτουμε σχέσεις ουσίας μαζί της με συχνούς περιπάτους σε γιαλούς κι αστροφέγγαρα. 
Γιατί η παρέα μαζί της, η αρραγής συγκατοίκηση είναι σπονδή κι ευωδία. Είναι γροθιά στα εδραία και χάδι στ' ανέστια. 
Είναι άλμα πάνω από εμάς για να βρούμε εμάς. 


Τάκης Τσαντήλας 

Η αψίδα της νύχτας

Η αψίδα της νύχτας είναι η είσοδος μας στο άγνωστο, στο αδιόρατο, στο αχανές. Η περιφορά μας στο μηδέν και στο άπειρο με φόντο τη φτερωτή κι απαστράπτουσα σελήνη. Με τον άναρχο άνεμο να σβήνει τα ίχνη του χρόνου στο βήμα, στο κύμα, στο σώμα μας. 
Η αψίδα της νύχτας - ψυχρή και αθώρητη - είναι η διάβαση στο κενό που υφίσταται μέσα μας κι η ψηλάφηση των σκιών και των φόβων μας. 
Η ανεύρεση ίσως της χαμένης μας αθωότητας. 

 

Τάκης Τσαντήλας

Χαιρετίσματα στην απουσία

 Όχι, δεν είναι τρέλα η συνταξίδευσή μας με το άγνωστο.
Η περιφρόνηση μας είναι στην - καθώς πρέπει - λογική που μας τρελαίνει. 
Τα χαιρετίσματα στην απουσία. 
Ενδεδυμένα με αγάπες, με λιακάδες κι ηλιοτρόπια. 


Τάκης Τσαντήλας 

Αποτίμηση

Όλα τα πράγματα στη ζωή θέλουν τρόπο. Ο τρόπος είναι αυτός που καθορίζει την εξέλιξη τους. Τα μικρά και μεγάλα εκείνα βήματα που μας απεγκλωβίζουν από την ομηρία της αγνωσίας. 
Που αλλάζουν τη θέση, τη φορά, την ματιά που βλέπουμε τον κόσμο. 
Που τον μαθαίνουμε ξεμαθαίνοντάς τον. 
Ο κόσμος αλλάζει από την στιγμή που συνειδητοποιούμε πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο, τίποτα δεδομένο, τίποτα στατικό. 
Πως όλα είναι διεκδικήσιμα ως μια Κυριακή της ανάστασης. 


Τάκης Τσαντήλας