Απελευθερωτική ανυπακοή

Όσο το γκρίζο και το καταθλιπτικό θα μας το πλασάρουν για φωτεινό και πολύχρωμο, τόσο η βαρβαρότητα θα ασελγεί πάνω στο σώμα της ελευθερίας, της αμφισβήτησης, της νιότης, της ζωής.
Έτσι κι αλλιώς αντιρρησίες είμαστε, της υποταγής και της τάξης.
Με την απελευθερωτική αυτή ανυπακοή προχωρούμε εν μέσω νεφών κρατώντας καθαρή την ψυχή μας και πετώντας τους χαρταετούς των ονείρων μας ψηλά, όσο πιο ψηλά γίνεται.



Τάκης Τσαντήλας

Δημιουργική ανύψωση

Η δημιουργική ανύψωση έχει να κάνει με το πως συνομιλείς με τον εαυτό σου. Κατά πόσο δηλαδή τον ψάχνεις, τον αναγνωρίζεις, τον ψηλαφίζεις, τον κριτικάρεις, τον αποδέχεσαι. 
Μέσα από την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό περνάει η εκτίμηση, ο σεβασμός, η αγάπη μας για τους άλλους. Οικείους μας, ξένους, διαφορετικούς. 
Το φως δεν είναι κάτι ασαφές κι απροσδιόριστο. Είναι αυτό που φωτίζει και τις πιο κρυφές χαραμάδες του νου. Που επωάζει άνθη και ποιήματα. 
Που διεγείρει των αιώνων τα πάθη. 


Τάκης Τσαντήλας 

Η εξέγερση των συναισθημάτων

Ανάλογα πόσο μακριά σαϊτεύει το βλέμμα μας ο ουρανός δείχνει μικρός ή απέραντος. Και η απελευθέρωση από τα δεσμά της σιωπής περνάει μέσα από την εξέγερση των συναισθημάτων. 
Το φως είναι αγάπη έτσι κι αλλιώς. Είναι σαν τ' ακριβά νυχτολούλουδα που ενόσω αυτά ευωδιάζουν τα μικρά ακανθάκια τους ψηλαφούν τις πληγές μας. Τούτο ίσως πονάει ενίοτε. Μα πως αλλιώς να αισθανθείς την ομορφιά των ανθών στο σκοτάδι; 
Ας ανάψουμε όλα τα άστρα εντός μας λοιπόν κι ας αφεθούμε στο υπέροχο όλο του φωτός και του λόγου. 

Τάκης Τσαντήλας 

Καταφύγιο

Βαθιά η ομίχλη των καιρών που διανύουμε. 
Πνίγει ανάσες, αφυδατώνει συναισθήματα, αδρανοποιεί αντανακλαστικά. 
Η ποίηση είναι ανάγκη, είναι διέξοδος, είναι πλάνη και ρήξη συνάμα. 
Είναι απόδραση απ’ τη φθορά και τη συνήθεια. 
Ιχνηλατεί σκιές, αναδιφεί πληγές, αγκαλιάζει τα έρημα. 
Στέκεται σύντροφος στις μοναξιές, στις ηδονές, στις καταδύσεις μας. 
Στους σφυγμούς και στους χτύπους μας. 

Τάκης Τσαντήλας 

Επιλογές

Οι επιλογές που κάνουμε ή δεν κάνουμε κατά την περπατησιά της ζωής καθορίζουν και την εξέλιξη των πραγμάτων (μας) στο εδώ και στο τώρα, στο μαζί και στο αύριο κι αποτυπώνονται ευκρινώς στο βήμα, στο βλέμμα, στο μέσα μας.
Η ζωή προχωράει έτσι κι αλλιώς και ο καθένας από μας γίνεται εν τέλει, συνειδητά ή ασυνείδητα, ο Προκρούστης ή η Ιθάκη του εαυτού του.

Τάκης Τσαντήλας 

Με την λάμψη των άστρων

Με την αμνησίκακη αύρα της μνήμης να μας αγκαλιάζει ανάλαφρα γυρίζουμε τις πλάτες μας στο μέλλον της βαρβαρότητας, προτάσσοντας το γεμάτο με χρώματα μέλλον που φέγγει. 
Με την λάμψη των άστρων και των πάντερπνων νοημάτων. 

Τάκης Τσαντήλας 

Κάθοδος

Η κάθοδος στο βαθύ μέσα μας είναι η μακρά πορεία της αναζήτησης του άγνωστου εαυτού μας. 
Η απεξάρτησή μας από το τοξικό εγώ, η γνώση, η σοφία, η επίγνωση για το εφήμερο των πραγμάτων. 
Η συνειδητοποίηση πώς μόνο η ενδυνάμωση της σχέσης μας με το πρόδηλον φως καθίσταται ικανή να μας δώσει την δέουσα όραση για να μας δούμε, να μας βρούμε, να μας γνωρίσουμε. 

Τάκης Τσαντήλας 

Ευκρινώς κι ολογράφως

Τόσο δύσκολο μα και τόσο απλό να κοινωνείς με την ποίηση όσο να υπερβείς τα εφήμερα αναζητώντας εσένα μέσα στις συμπληγάδες της προσμονής και της θύμησης. 
Η αθωότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αλήθεια γυμνή κι αφτιασίδωτη. 
Να την αναζητάς, να την ανιχνεύεις, να την φτάνεις, να την αγγίζεις. 
Να μην διανοηθείς ποτέ όμως πως την κατέχεις. 

Την ευμένεια των θεών, των θνητών και ανέμων δεν την ικετεύεις. 
Την δικαιούσαι ως αγάπη και φως. 
Φτάνει να σπέρνεις ανθούς στα φορτία σου. 
Κι ας λυγίζεις ενίοτε.. 


Τάκης Τσαντήλας 

Στ’ αχνάρια του άγνωστου μέσα μας

Η γνωριμία μας με το βαθύτερο εσωτερικό μέσα μας είναι πόθος, είναι στόχος, είναι πορεία αέναη. Είναι η προσέγγισή μας στο έκπαγλο φως της ψαγμένης σοφίας. Συνειδητή, συνεπής και τεθλασμένη πορεία κόντρα σε θύελλες και καιρούς αιμοβόρους.
Με ανοιχτή ακοή, με ευρύχωρη σκέψη και με οξύνοια όραση. 

Τάκης Τσαντήλας 

Αναστοχασμός

Ποίηση είναι εκείνη η γλαυκή και ασίγαστη φλόγα που μαίνεται μέσα μας και σμίγει ενίοτε με την έντονη κι εναργής επιθυμία να σπάσουμε κάθε τι που μας κρατάει όμηρους στο μηδέν και στο τίποτα, σε μια αισχρή και άχαρη επανάληψη των ίδιων πληκτικών πραγμάτων που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη ζωή. 
Που μας καλεί σε μετωπική σύγκρουση με κάθε τι που παραλύει κάθε δημιουργική δύναμη που εκδηλώνεται με την τέχνη, τον έρωτα, την επικοινωνία, την απλή και συνάμα πολύμορφη εκείνη ζωή που στο βάθος, στο πλάτος, στο εύρος της συναντάμε το χαμόγελο, τη χαρά, τη μελωδία, την αστροφεγγιά. 
Το καθαρό βλέμμα και το ανάλαφρο άγγιγμα που διεγείρει, εξεγείρει κι εξυψώνει. 
Που μας απελευθερώνει από το μουντό και αναίσχυντο μικροαστικό μας εγώ.. 


Τάκης Τσαντήλας  

Το ανθάκι της ουτοπίας

Ανάμεσα στην ερμητική σιωπή και στην ακατάσχετη φλυαρία υπάρχει ο δημιουργικός λόγος. Ο ποιητικός λόγος. 
Ανάμεσα στην δυσφορία του καύσωνα και στην μελαγχολία της συννεφιάς υπάρχει το εαρινό γλυκοχάραμα. Με ό,τι αυτό συμβολίζει και σηματοδοτεί. 
Η μελαγχολικά αισιόδοξη ματιά του εμείς που τα διεκδικούμε και τα θέλουμε όλα. Ποτίζοντας με συνέπεια το ανθάκι της ουτοπίας.


Τάκης Τσαντήλας

Πληρότητα

Η αληθινή ζωή 
δεν εδράζεται στα εφήμερα 
αλλά σε μια πληρότητα μέσα μας 
που μας γεμίζει 
και μας γαληνεύει. 


Τάκης Τσαντήλας 

Ανάγνωση (Σεπτά κι ανερυθρίαστα)

Οι λέξεις μας γέννηση, οι λέξεις μας έρωτας, οι λέξεις μας θάνατος. 
Με το δικό τους φορτίο, το δικό τους χρώμα το δικό τους ερέθισμα, όπου ανάλογα με το πώς τις αγγίζουμε μπορούν να μας απογειώσουν ή να μας καταβυθίσουν. 
Άλλοτε νωρίς άλλοτε αργά οι λέξεις φτάνουν πάντοτε στο ερημοκλήσι της ψυχής μέσα από ένα πλήθος αιτιών, αφορμών, αναγκών και προ(σ)κλήσεων. 
Ο τρόπος δε που οφείλουμε να τις προβάλουμε δεν μπορεί να είναι άλλος παρά ωσάν να γνωρίζουμε βαθιά, βαθύτατα πως δεν μας ανήκουν.
Γενναιόδωρα πάντα κι απερίφραστα. 
Ως σεπτά κι ανερυθρίαστα ποιήματα. 


Τάκης Τσαντήλας 

Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων (Της ροής και της τέφρας)

Πάνω απ’ το σκοτάδι είναι ο λόγος 
Τα άνθη της ροής και της τέφρας 
Η αγάπη που δεν χάθηκε 
Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων. 


Τάκης Τσαντήλας